Ad homi­nem argu­dioei stop. Amnis­tia aurrera!

Ad homi­nem argu­dioak dira ezta­bai­da alde bate­ra utzi­ta des­ka­li­fi­ka­zio per­tso­na­le­tan oina­rritzen dire­nak, ezta­bai­dan are­rio duzu­na­ren iritziei aurre egin beha­rrean solas­ki­dea­ren edo­ta haren komu­ni­ta­tea­ren ustez­ko akats eta gabe­ziak azpi­ma­rratze­ko era­bil­tzen dire­nak. «Are­rio baten argu­dioa­ri ezin badio­zu eran­tzun ez dago dena gal­du­ta: irain­du deza­ke­zu» (Elbert Hub­bert).

Mikel Zubi­men­di­ren His­to­ria­ren moto­rraz hitz-asper­tu batzuk arti­ku­lua (Gara, 2015-08-13) ira­ku­rriz gero ad homi­nem argu­dioen adi­bi­de argia aur­ki­tu­ko dugu. «Jen­de bat asper­tu egi­ten da, aspal­di dago asper­tu­ta, eta, hain oker horre­ga­tik, egi­ten ditu egi­ten ditue­nak» dio Zubi­men­dik eta, bes­te batzuen artean, amnis­tia alda­rri­katzen dugu­nok jar­tzen gai­tu horren adi­bi­de. Horri gehitzen dio nagiak eta asper­ga­rriak gare­la eta, gure asper­me­nak ete­nik ez badu buru­ko gaitze­ta­ko pro­fe­sio­nal bat kon­tsul­tatzea pro­po­satzen digu azken auke­ra moduan. Bes­te batzuk bare­ga­rri utzi nahian barre­ga­rri gel­ditzen da.

Orain dela bi hila­be­te bes­te arti­ku­lu batean (Sí a la amnis­tía, Gara, 2015-06-15) alde bakoitzak amnis­tia­ren ingu­ruan zuen jarre­ra argu­dioz azal­tzea­ren beha­rra­ren garran­tzia azpi­ma­rra­tu nuen. Zen­tzu horre­tan ez dugu aurre­ra pau­su­rik iku­si batzuen par­tez eta, behin­tzat publi­ko­ki, gai honen ingu­ruan modu erai­kitzai­le eta kohe­ren­tean ager­tu diren era­gi­le baka­rrak Amnis­tia­ren Alde­ko eta Erre­pre­sioa­ren Aur­ka­ko Mugi­men­dua eta Amnis­tia­ren Alde­ko Gutu­na sina­tu zuten 140 erre­pre­sa­lia­tu ohiak izan dira. Gai­non­tze­ko guz­tien par­tez irai­nak bes­te­rik ez. 

Mikel Zubi­men­di­ren kasuan bere ibil­bi­de poli­ti­ko luze eta abe­rat­sa aski eza­gu­na da, Jarrai­ko boze­ra­mai­le zen garai­tik Segu­ran Bata­su­na­ren aur­ka buru­tu­ta­ko ope­ra­zio­raino, eta horre­ga­tik iru­ditzen zait azken arti­ku­lu hone­tan egin due­na baino askoz hobe­to egin deza­kee­la. Ez dakit gaur egun zelan kali­fi­ka­tu­ko lukeen Ramón Jau­re­gi­ren par­la­men­tu­ko eser­le­kuan karea bota zue­ne­koa Lasa eta Zaba­la­ren kasuan PSOEk zuen ardu­ra salatze­ko, edo ETAn mili­tatze­ra pasatze­ko har­tu zuen era­ba­kia. Asper­tu­ta zegoe­la­ko egin zituen egin zitue­nak? Ez dut uste, kon­ben­tzi­tu­ta zegoe­la­ko egin zitue­la ziur nago. 

Horre­ga­tik defen­datzen dugu amnis­tia alda­rri­ka­pen honen ingu­ruan mili­tatzen dugu­nok, kon­ben­tzi­tu­ta gau­de­la­ko. Era ezber­di­ne­tan azal­du dugu zer­ga­tik nahi dugun erre­pre­sa­lia­tu poli­ti­koen­tza­ko amnis­tia eta gaur bes­te modu batez egin­go dut, badaez­pa­da orain­dik des­pis­ta­tu­ren bat ente­ra­tu ez bada: ez dugu­la­ko onar­tzen Eus­kal Herria­ren alde eta faxis­moa­ren aur­ka borro­ka egin dute­nen aur­ka­ko inola­ko zigo­rrik. Hori bezain erre­za. Eta horre­ga­tik mani­fes­ta­tu­ko gara Bil­bon amnis­tia­ren alde abuz­tua­ren 29an eta aza­roa­ren 28an. Orain, mani­fes­ta­zio horre­ta­ra joan­go ez dire­nei tokatzen zaie euren jarre­ra­ren zer­ga­tia azal­tzea. Zain gaude.

Sen­doa Jura­do Gar­cía . Amnis­tia­ren alde­ko militantea.

Hona hemen igor­leak aipa­tu­ta­ko artikuloa:

HISTORIAREN MOTORRAZ HITZ-ASPERTU BATZUK

Bar­ka­tu­ko dida­te zahar usai­ne­ko mar­xis­ta eta erro­man­ti­koek, bai­na aspal­dian min­ki­de bate­kin hitz egin beza­la, gero eta kon­ben­tzi­tua­go nago ez kla­se borro­ka eta ez amo­dioa ere ez dire­la his­to­ria­ren moto­rrak. Zien­ti­fi­ko­ki demos­tra­tutzat jo zuten mar­xis­tek giza­te­ria­ren aurre­ra­bi­dea kla­seen arte­ko anta­go­nis­moa zela, eta azal­pen beza­la zer­nahi­ra­ko eta nahi bes­te­tan era­bi­li zuten. Erro­man­ti­koen­tzat, aldiz, amo­dioak men­diak mugi­tu, mun­du­ko gerrak espli­ka­tu eta jen­dea­ren joka­bi­dea arra­zoitzen zuen. Bar­ka­tu­ko dida­te denek, bai­na ez, ez da horrela.

Zile­gi bekit hitz poto­loa neu­re­ga­natzea: his­to­ria­ren moto­rra asper­me­na da. Jen­de bat asper­tu egi­ten da, aspal­di dago asper­tu­ta, eta, hain oker horre­ga­tik, egi­ten ditu egi­ten ditue­nak. Espli­ka­zio sen­tzi­lloa da, agian sen­tzi­lloe­gia, bai­na bes­te­la ezin dira uler­tu ustez larreos­ti­koak diru­di­ten eta poli­ti­ko­ki jan­tzi­ta dato­zen hain­bat joka­bi­de eta adi­bi­de. Kaputxak jarri­ta, «gora bio­len­tzia!» lelo har­tu­ta dabil­tzan femi­nis­tak, edo pre­soen alde ustez, «Amnis­tia ala hil» beza­la­ko mezu tra­gi­koak, esa­te bate­ra­ko. Kon­tu­ratze­ke, gai­ne­ra, asper­tu egi­ten dute.

Asper­me­na eta nagi­ke­ria inte­lek­tua­la lehen­gu­su pro­pioak bai­ti­ra. Nagi­ke­riak ezer ez egi­te­ra dara­ma, eta, ezer ez egi­teak, asper­me­ne­ra. Nago asper­me­na sen­titze­ke ez lira­te­kee­la ekin­tza horiek egi­ten hasi­ko. Ara­zoa, ordea, asper­me­na hil­tze­ko inola­ko ira­ba­zi sozial eta erla­zio­na­lik gabe­ko dis­tra­zioak egi­ten has­ten zare­nean dator. Ondo pasa­tu eta entre­te­ni­ga­rria izan dai­te­ke, bai­na dis­tra­ziook kau­sa jus­tuak ahul­du eta hutsu­nea, zen­tzu fal­ta­ri darion hutsu­ne min­got­sa uzten dute.

Boron­da­tea lan­tzea, edu­katzea eta aha­le­gi­na­re­kin indar­tzea beti da gomen­da­ga­rria. Ilu­sioak atro­fia­tu­ta badau­de, iner­tzian kateatzen gare­la­ko, bul­tza­da krea­ti­bo­rik gabe, per­tso­nal­ki eta kolek­ti­bo­ki gutaz tira­tu­ko duen bisio­rik gabe. Asper­me­nak, bes­te behin, par­ti­da irabazita.

Eta asper­me­nak ete­nik ez badu, beti dago buru­ko gaitze­ta­ko pro­fe­sio­nal bat kon­tsul­tatze­ko azken auke­ra bat.

MIKEL ZUBIMENDI

www​.gara​.eus

Artikulua gustoko al duzu? / ¿Te ha gustado este artículo?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *