É tem­po de sei­tu­ra – Move­men­to pola Base

Sen­te­mos as bases para ali­cer­zar novos avan­zos da cau­sa nacio­nal gale­ga

Hai trin­ta e cin­co anos a poli­cia espa­ño­la asa­si­na­ba en Ferrol a Xosé Ramón Reboi­ras Noia, mili­tan­te nacio­na­lis­ta que per­so­ni­fi­ca non só a entre­ga e a cora­xe na defen­sa da cau­sa do Pobo Tra­ba­lla­dor Gale­go, senón algo que ten moi­ta máis tras­cen­dén­cia para coa situa­ción actual: Reboi­ras foi unha das per­soas que máis con­tri­buiu para a cons­tru­ción dun nacio­na­lis­mo sus­ten­ta­do nas cla­ses popu­la­res, que cen­tra­ba o seu dis­cur­so na inse­pa­rá­bel liga­zón entre a eman­ci­pa­ción nacio­nal e a eman­ci­pa­ción social, as duas caras dunha mes­ma moe­da.

Hoxe é máis nece­sá­rio que nun­ca rei­vin­di­car­mos esta liga­zón, ausen­te xa no dis­cur­so do nacio­na­lis­mo maio­ri­tá­rio repre­sen­ta­do pola direc­ción do BNG. Reno­var nes­te momen­to a apos­ta pola via esta­tu­tá­ria, can­do a sen­ten­za sobre o Esta­tut de Cata­lun­ya ven de con­fir­mar que o Esta­do non vai facer cesión algunha de sobe­ra­nia, sig­ni­fi­ca moi­to máis que un erro tác­ti­co: sig­ni­fi­ca renun­ciar de fac­to a sos­ter un pul­so estra­té­xi­co co Esta­do pola sobe­ra­nia por­que iso requi­re da acu­mu­la­ción de for­zas, da cons­tru­ción dun con­tra-poder nacio­nal que impli­ca nece­sá­ria­men­te apoiar-se nas cla­ses tra­ba­lla­do­ras.

Un novo esta­tu­to non resol­ve­rá nen­gún dos pro­ble­mas da Gali­za, por­que máis com­pe­tán­cias non sig­ni­fi­ca máis poder real de deci­sión. A admi­nis­tra­ción auto­nó­mi­ca xa dis­pón, por exem­plo, de com­pe­tén­cias exclu­si­vas en agri­cul­tu­ra, mais nen esta admi­nis­tra­ción nen outra pode­ria evi­tar a refor­ma da PAC que, no vin­dei­ro ano, ases­ta­rá un novo gol­pe aos/​ás produtores/​as galegos/​as. O mar­co xurí­di­co-polí­ti­co impe­ran­te impi­de pla­ni­fi­car un des­en­vol­ve­men­to eco­nó­mi­co auto-cen­tra­do e orien­ta­do cara os intere­ses da maio­ria social. A úni­ca alter­na­ti­va é supera-lo.

Des­de o MpB acre­di­ta­mos en que a tare­fa máis impor­tan­te do momen­to actual é a de acu­mu­lar for­zas en torno a un polo sobe­ra­nis­ta e de esquer­das, un polo de com­ba­ti­vo que sexa quen de aglu­ti­nar unha masa social para a libe­ra­ción nacio­nal. Nun momen­to no que a ofen­si­va do pro­ce­so de nacio­na­li­za­ción espa­ñol xun­to coa ofen­si­va do Capi­tal por recu­pe­rar valor real para a sua espe­cu­la­ción están a bater a fon­do nos ali­cer­ces mes­mos da Nación e da cla­se tra­ba­lla­do­ra orga­ni­za­da, ser­mos capa­ces de sumar esfor­zos para este polo é unha cues­tión de super­vi­vén­cia.

Os intere­ses da cla­se tra­ba­lla­do­ra non podén ficar subor­di­na­dos aos da meso­crá­cia nacio­nal. Á nosa cla­se en nada lle vai a favo­re­cer “supe­rar” a cri­se ou “saír” dela; o que pre­ci­sa­mos supe­rar é o mode­lo sócio-eco­nó­mi­co actual, supe­rar e derro­tar o capi­ta­lis­mo e a auto­or­ga­ni­za­ción xoga aquí un papel ful­cral. É impres­cin­dí­bel que ese polo do que esta­mos a falar aglu­ti­ne tamén este tipo de deman­das. A sobe­ra­nia ten de ser­vir en pri­mei­ro lugar para cam­biar de mode­lo. O terri­tó­rio e os recur­sos da Gali­za están a ser expo­lia­dos para sos­ter un sis­te­ma cri­mi­nal e per­xu­di­cial para a maio­ría. Orde­na-los e des­en­vol­ve-los en fun­ción de lóxi­cas dia­me­tral­men­te opos­tas ás do Capi­tal é o pri­mei­ro pon­to do pro­gra­ma de libe­ra­ción nacio­nal.

Nes­te sen­so a con­vo­ca­tó­ria de Fol­ga Xeral para o 29 de Setem­bro é a pri­mei­ra opor­tu­ni­da­de para orga­ni­zar­mos as solu­cións das que pre­ci­sa­mos. O 29‑S ten que ser unha Fol­ga Xeral Nacio­nal, o que vai moi­to máis alá de que exis­ta unha con­vo­ca­tó­ria dife­ren­cia­da do sin­di­ca­lis­mo nacio­na­lis­ta e de cla­se a res­pec­to do espa­ño­lis­mo. Unha Fol­ga Xeral é moi­to máis que unha xor­na­da de rei­vin­di­ca­cións labo­rais, sobre todo nes­te mar­co, no que, aín­da no mellor dos supos­tos, que se con­se­gui­ra frear a refor­ma labo­ral apro­ba­da polo goberno espa­ñol, iso non redun­da­ria nunha mello­ra das con­di­cións de vida e de tra­ba­llo. A FXN ten que ser­vir para acti­var todo o amplo teci­do social nacio­na­lis­ta e inde­pen­den­tis­ta en torno a dous pun­tos míni­mos: Que a sobe­ra­nia nacio­nal é impres­cin­dí­bel como pri­mei­ro paso para abor­dar o cám­bio de mode­lo sócio-eco­nó­mi­co e que non pre­ci­sa­mos de par­ches nen de refor­mas senón de enfron­tar­mos o Capi­tal para derru­ba-lo.

Nes­te últi­mo ano des­de o MpB enten­di­mos como máis correc­to diri­xir os nosos esfor­zos non tan­to ao tra­ba­llo pró­prio e públi­co como sigla polí­ti­ca como a axu­dar a crear as con­di­cións para que ese polo sobe­ra­nis­ta e de esquer­das se con­for­me. E nes­te sen­ti­do enten­de­mos que se están a dar pasos, ás veces peque­nos e len­tos, mais impor­tan­tes, que van no cami­ño de que esta von­ta­de se con­ver­ta nunha reali­da­de mate­rial a médio pra­zo. Supe­rar des­con­fian­zas e con­so­li­dar alter­na­ti­vas viá­beis é o tra­ba­llo no ime­dia­to, e é onde se están a pro­du­cir os maio­res avan­ces. Ser­mos capa­ces de que dife­ren­tes expre­sións orga­ni­za­das da esquer­da inde­pen­den­tis­ta se expre­sen con­xun­ta­men­te dian­te de pro­ble­má­ti­cas comúns (des­tru­ción ambien­tal, sen­ten­za do esta­tut, fol­ga xeral, etc.), ou o resul­ta­do das mobi­li­za­cións da esquer­da inde­pen­den­tis­ta do 25 de xullo des­te ano, indi­can cla­ra­men­te que estes avan­ces son unha reali­da­de, e xeran expec­ta­ti­vas e ilu­sións, con­di­cións pré­vias e nece­sá­rias para cons­truir algo sóli­do. É un cami­ño lon­go e com­pli­ca­do, que hai que per­co­rrer sen pre­sas e con pasos cor­tos e fir­mes, pero é unha tra­ve­sia impres­cin­dí­bel e obri­ga­da para que Gali­za con­te cunha alter­na­ti­va polí­ti­ca e social de masas váli­da para a sua Cla­se Tra­ba­lla­do­ra e que defen­da a sua Sobe­ra­nia Nacio­nal. Ese é o noso prin­ci­pal tra­ba­llo como MpB.

Este é o pro­gra­ma non só máis nece­sá­rio senón tamén máis rea­lis­ta. Pre­ci­sa­men­te nos momen­tos de cri­se albis­ca­mos como as solu­cións refor­mis­tas son as que cons­ti­tuen unha autén­ti­ca uto­pia, no sen­so pexo­ra­ti­vo do ter­mo. Acu­mu­lar for­zas e enfron­tar os con­fli­tos reais con alter­na­ti­vas. Eis o úni­co cami­ño.

Co exem­plo de Reboi­ras e de tan­tos homes e mulle­res que entre­ga­ron o mellor da sua vida en aras de con­se­guir un futu­ro de dig­ni­da­de e pros­pe­ri­da­de, un novo mode­lo eco­nó­mi­co e social de xus­ti­za e igual­da­de, en defi­ni­ti­va, unha Gali­za cei­be e socia­lis­ta, reco­lle­mos a ins­pi­ra­ción nece­sá­ria para colller o facho e pro­cla­mar que non nos ren­de­re­mos por­que exis­ten máis moti­vos que nun­ca para loi­tar, segui­re­mos avan­zan­do.

Viva Gali­za Cei­be e Socia­lis­ta!

Artikulua gustoko al duzu? / ¿Te ha gustado este artículo?

Share on facebook
Share on Facebook
Share on twitter
Share on Twitter

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *